به خانم ها پیشنهاد می کنم حس خوبی که پس از ورزش کردن بدست می آورند را حتما تجربه کنند چون واقعا ارزش دارد.
خبرنگار بهداشت نیوز گفتگویی اختصاصی با نازنین رحمانی، قهرمان قایقرانی روئینگ انجام داده و این بانوی ملی پوش کرمانشاهی از دنیای متفاوت یک ورزشکار حرفه ای و همچنین چند و چون ورزش بانوان در ایران حرف زد.
آنچه ورزش حرفه ای به من آموخت
او هم مانند بسیاری از ورزشکاران، ورزش حرفه ای را باعث رشد شخصیتش دانست و گفت: ورزش حرفه ای به من یاد داده که برای بدست آوردن یک چیز ارزشمند باید صبر داشته باشی و عجولانه به هدفت نمی رسی.
رحمانی ادامه داد: قبل از ورود به ورزش حرفه ای هدفمندی و برنامه ریزی برایم در زندگی خیلی مهم نبود اما الان واقعا سبک زندگی ام متفاوت شده. قبلا به لحاظ شخصیتی فردی کم رو و خجالتی بودم و الان احساس می کنم ورزش باعث شده که اجتماعی تر شوم و برای پذیرش راحت تر برخی مسائل و کنار زدن بسیاری از موانع، اعتماد به نفس بالاتری پیدا کرده ام.
.jpg)
نیم ساعت در روز ورزش کنید
وی از تأثیرات مثبتی که بر ورزش بانوان داشته هم گفت: ورزش کردن من و انگیزه ای که برای کسب مدال دارم خیلی از خانم ها و اطرافیانم را برای ورزش کردن ترغیب کرده مثلا پس از آخرین مدالی که در بازی های آسیایی گرفتم، تعداد خانواده هایی که در کرمانشاه به رشته ی روئینگ علاقمند شدند و فرزندشان را در این رشته ثبت نام کردند زیاد شد.
این قهرمان قایقرانی کشورمان حرف های خوبی هم برای خانم ها داشت: خانم ها حداقل نیم ساعت الی یک ساعت را در روز به ورزش خود اختصاص دهند و در خانه یا فضای بیرون به انجام تمرینات ساده چون پیاده روی، دویدن آرام و حرکات ورزشی بپردازند. حتی اگر بتوانند هفته ای یکبار برنامه کوهنوردی داشته باشند, خیلی خوب است.
رحمانی اضافه کرد: همه ی این ها غیر از سلامت جسمانی، باعث سلامت روحیشان خواهد شد و وقتی این تغییرات خوب روحی و جسمی را پس از مدتی می بینید رضایتمندیشان هم از زندگی بیشتر خواهد شد. بنابراین به خانم ها پیشنهاد می کنم حس خوبی که پس از ورزش کردن بدست می آورند را حتما تجربه کنید چون واقعا ارزش دارد.
چرا رشته ی قایقرانی؟
او ضمن اشاره به اینکه وضع ورزش بانوان ایرانی رو به بهبودی است، به بهداشت نیوز گفت: سال به سال به تعداد ورزشکاران خانم و مدال هایی که می گیرند افزوده می شود. مثلا حتی در مسابقات اخیر در رشته روئینگ، اخیرا زنان نتیجه گرفتند و آقایان اصلا نتوانستند مدال بیاورند.
ملی پوش قایقرانی کشورمان اظهار داشت: 9 سال است قایقرانی می کنم ولی قبل از آن 8 سال شنا را به طور حرفه ای دنبال می کردم. دلیل من برای تغییر رشته ورزشی و انتخاب قایقرانی این بود که، شنا برای بانوان ما جای پیشرفت در سطح بین المللی ندارد و در نهایت مسابقات قهرمان کشوری است اما قایقرانی را در سطوح بالاتر هم می شود ادامه داد و پیشرفت کرد.
وقت هایی که دلسرد شدم
نازنین رحمانی از فراز و نشیب های سخت ورزشکار حرفه ای شدن هم برایمان حرف زد: در مسیر قایقرانی خیلی اتفافات افتاده که از ادامه دادن خسته و دلسرد شوم، چون روئینگ رشته ی استقامتی است و تقریبا 11 ماه در سال درگیر تمرین و مسابقه هستیم و من چون شدیدا وابسته به خانواده هستم گاهی شرایط برایم سخت می شود.
او در اینباره ادامه داد: گاهی هم تبعیض هایی که برخی مربیان میان ورزشکاران قایل می شوند، باعث دلخوری می شود. مثلا من اوایل کار می خواستم خودم را ثابت کنم، اما وقتی احساس می کردم دیده نمی شوم واقعا برایم سخت بود اما پشتکار قوی و داشتن خانواده ای حامی و خوب، مرا برای ادامه و حرکت رو به جلو ترغیب کرد.
روئینگ را خیلی ها نمی شناسند!
همچنین ملی پوش روئینگ کشورمان خاطرنشان کرد: کمک و همراهی مسئولان در پیشرفت ورزش بانوان مؤثر بوده اما در مقایسه با کشورهای دیگر هنوز عقبیم. مثلا رشته روئینگ در قایقرانی را هنوز خیلی ها نمی شناسند اما در کشورهای دیگر رسانه ها در شناساندن و معرفی رشته ها و ورزشکاران مختلف بسیار خوب عمل می کنند.
پاداشی که داده نشد!
وی در ادامه افزود: بر طبق گفته های خود ورزشکاران حرفه ای در کشورهای دیگر، آن ها قراداد دارند و حقوق بالاتری می گیرند و جوایزی که بعد از مسابقات دریافت می کنند، بسیار بالاتر از ماست. این در حالیست که رشته ما لیگ ندارد و قرار داد ماهانه هم نداریم. ناگفته نماند امکانات ورزشی آن ها نیز واقعا مجهز تر از ماست.
رحمانی گفت: متأسفانه در کشور ما به جز فوتبال به ورزش های دیگر نمی توان به عنوان شغل نگاه کرد. حتی پس از گذشت تقریبا نه ماه از مسابقات جاکارتا هنوز جایزه ای به هیچ کدام از ورزشکاران مدال آور داده نشده است. اما فوتبالیست ها اگر به قهرمانی هم نرسند پس از برد در هر بازی پاداشی برایشان در نظر می گیرند.
نازنین رحمانی، ملی پوش و قهرمان قایقرانی روئینگ کشورمان از اتفاقی خاص در زندگی ورزشی اش هم به بهداشت نیوز گفت: قبل از بازی های آسیایی اینچئون می خواستم ورزش را کنار بگذارم چون مربی ای داشتم که مطمئن بودم مرا از تیم ملی خط می زند. اما کمک مربی تیم به همراه خانواده ام به من انگیزه دادند تا بمانم و دیده شوم. خوشبختانه تلاش کردم و جزء نفرات اول تیم برای حضور در تیم ملی هم شدم. اخیرا در مسابقات جاکارتا دو مدال گرفتم و بالاخره نتیجه ی تلاش و صبرم در این سال ها دیدم.
گفتگو: مشکات سخاوتی
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.